Złodziej

kradnę uśmiechy mijającym i mijanym by stać się publicznym lustrem odbiciem nocnych chmur porankiem w pomarańczowym pokoju zbyt mocno stąpałem po ziemi teraz inni kroczą po tych śladach nie widzą jednak pustych wieczorów gdy pod stopami rodzi się przepaść już nie wzbiję się jak ptak nie wzlecę na widok gapiów przecinam przestrzenie tuż nad ziemią gdzie ludzki wzrok nie sięga zbyt krótki jest i próżny kradłem łzy mijających i mijanych by stać się ich sitem poławiaczem gęstych smutków które tkałem na własnych krosnach ale już teraz nie jestem odeszła na zawsze tamta wiosna