Tak między nami

Chcę dziś powiedzieć, - /dlaczego? - nie wiem!/ o tym co dręczy mnie momentami kwitnie jak róża w świecie odległym co wieczne, piękne, co miedzy nami zdarzyć się mogło lecz nie zdarzyło plącząc wśród myśli i słów potoku i nie spełnieniem a snem skończyło tęsknotą serca, łzą w moim oku Wzburzyć chcę morze myśli głębokich uczuć mych czułych szczere wyznanie w słowa spowite bez skrępowania jasne i proste prawdy przesłanie; Wiersz światem całym, cząstką mej duszy poezja celem długiego biegu ze słów pokornych bukiety wzniosę wyrównam pionem je do szeregu wyrzucę z myśli torf co zalega blask tych diamentów co leżą marnie w niepamięć zsypię popiół straconych wygasłych świateł wzniecę latarnie i blaskiem nowym wskrzeszę nadzieję wiarą napełnię naczynie cenne, bo nie straconym co nie istnieje i nie przepełnisz co jest bezdenne Zdepczę złych wspomnień sieci pajęcze co przykuwały mnie jak do ściany rozerwę węzły myśl krępujące przepędzę z oczu kute kajdany ...co krępowały serce i wolę nie dając spojrzeć na świat z wysoka, piórem ożywię tą żyzną rolę i plony wydam po kres w obłokach! *** Nie wam osadzać serce gorące rozum co kala się w swym obłędzie i komentarzem czy recenzjami mówić o bólu, zaglądać wszędzie ten zrósł się ze mną, trwa przy mnie stale, bo widząc NASZE baju-bajanie; co nic nie zmienia, Was to nie zmieni siebie nie zmienię tak już zostanie