przedwiośnie Warmii cz. I

a one tym siąkną przepaściste łany, lesiste pola; stykające niebo z ziemią bieszczadzkie wzgórza Warmii ścielone siwą trawą przepasane bielą utraconego śniegu; z wichrowych drzew wystawiające w niebo ceglaste wieżyce kościołów najpiękniej a one tym siąkną szlaki neogotyckich świątyń pielgrzymkami wydeptane boso-boso z żarliwą wiarą przez pobożny lud zaginionych oddający cześć temu samemu Bogu a one tym siąkną czerwone kapliczki, schronienia Madonn nieme świadki, bywalcy każdego rozstaju; gdy mróz dokuczał dłoniom Napoleona gdy wiatr okwiecał powitanie Fūhrera gdy szlakami tymi pędził dziko, wirem przed siebie, gnany kośnym okiem sołdata lud zaginionych a one tym siąkną gdy nowi przybysze zgłodniali wojną rozproszyli się na wyludnione pola objęli smutne zagrody witali nieufnie swojsko brzmiących krajanów braci wiary i polskości; gdy świeżą raną witali krajanów zupełnie obcych zdążając do tych samych kościołów a one tym siąkną gdy sierp orał pola młotem bijącym zdrowe cegły bauerskich sadyb parowozami na Warszawę, pozostawiając zszarzałe strupy kwadratowych pensjonatów z nadzwyczaj wielkiej płyty, w przestrzeni tęsknego klangoru żurawi