Błękit oceanu

mierzę jego błękit nieskończony wzrokiem sięgam tam gdzie tylko on i chcę ogarnąć to... zrozumieć istotę błękitu rozum tu na nic wszystko jest nieskończone wolne jakby swobodą całym była tym żywiołem i piszę wiersz na oceanie chociaż go nie rozumiem nic nie wiem o nim ale go czuję ocean jest mądry za mnie on jak stary mimoid wszystko wie rozumie on sprawia że w nim jestem wolny piszę uwalniając z duszy słowa jakbym chciał unieść się ponad oceanem zatracić się w jego błękicie jak albatros jestem wolny żeglarz tej przestrzeni ocean mym żywiołem na nim piszę wiersz co się z duszy niewoli wyrwał i ona za wierszem wypłynęła na błękitny ocean jest teraz tylko wiersz ja i... ocean tonę w jego błękicie ale pragnę tego to znowu wzlecieć nad nim wielkim albatrosem poezja z wolności się rodzi to dusza pokochała błękitne przestrzenie