granice

dzielą nasze życie na drobne rozbijamy się o nie często studiujemy ich przebieg zdobywając niepotrzebną wiedzę sami je stawiamy jakby z nawyku tak dla zasady której teorię zgłębiliśmy w tłumnie wypełnionym korytarzu pośpiesznie niedokładnie rozmieniamy sie zatem na wielu granicach jakby w tym był największy sens a tu nagle dociera po cichu olśnienie że istota granicy jest samoograniczenie więc je stawiamy czasem wbrew sobie by być w zgodzie z tłumem są wszędzie jakby były naszym przeznaczeniem a przecież jest nim tylko ta ostatnia