Niby światy

po straconych polach marzeń wędrują bez celu niby światy każdy z nich zakmnięty w skorupie zaszłości uwięzły stare słowa wracają jak bumerang bijąc własne dłonie tacy niby ludzie we własnych światkach wygubione wszystkie perły sprzedane na jarmarku złudzeń od lewej do prawej snują się jak deszcze narzekając wciąż na niepogodę w zabetonowanych komórkach osiedli twierdzą jakby było sie przed czym bronić nie wychodząc z roli trwają na tych posterunkach broniąc czegoś co już dawno przegrane bezsiła daje się we znaki wypalając swoje głębsze i głębsze piętno a może by tak wyjść poszukać marzeń ale to tylko hasło z kalendarza zrywają żołte od stagnacji kartki a może by tak jednak...