nadzieja

lubię stać pośród smukłych drzew gdy deszcz wiosenny gra na liściach wsłuchany w ich kojący szept co w głębi duszy ma swą przystań a one prężą się i drżą łapiąc w zielone dłonie życie co płynie z ciężkich chmur i pląsa w ich koronie kiedy zawieje ciepły wiatr i słonko znów zaświeci to otrząsają się jak psiak radosne niczym dzieci a potem je otula sen i w ciszy lekko się kołysząc nucą dziękczynną leśną pieśń którą anieli tylko słyszą dotykam wtedy białych brzóz czując jak kwitnie życie i wiem co znaczy słowo cud to zapach drzew o świcie