o tym co w duszy gra

poezja niczym bezkresne morze czasem sztormową zrywa się falą zatapia umysł w weny odmętach więc pisze przecież nie jestem skałą kiedy natchnienie wypełnia serce jak letnia bryza płócienny żagiel spływa po piórze boża iskierka słonecznej wiosny barwnym pejzażem to znowu cisza nawiedza duszę i chociaż myśli krążą po głowie ubrać się w słowa ciszy nie zmuszę z bezkształtnej formy wiersza nie złożę nie jestem mówcą i na papierze wyrazy szczęścia radości żalu spisuję rymem w szlachetnej wierze że Pan Bóg pragnie bym czerpał z daru ujmując pióro uwieczniam życie burzliwą młodość pierwsze zaloty dojrzałą miłość porywy serca gniewne rozstania ciche powroty posłucham o czym gwiazdy plotkują co szepcze strumień co mówi rzeka natura wrażeń mi nie żałuje więc łapię chwile bo czas ucieka rzeźbiarz ma dłuto malarz paletę ja piękną muzę i uśmiech weny na cóż mi więcej posiadam wszystko miłość i miejsce swoje na ziemi