Powrót w Noc Świętojańską

znów jestem tu gdzie dęby stale zachwycają swoim majestatem smukłe brzozy kojarzą się z niewinnością a wierzby nadal z nostalgią przyglądają się uciekającej rzece zanurzając w niej ramiona wchłaniają wspomnienia odległych krajobrazów świerki jak dawniej pachną żywicą zastygłe krople jak łzy aniołów jeszcze nie spłynęły na ziemię zawieszone między wczoraj i dziś czas stanął w miejscu swój godowy taniec odbywają świetliki niczym wróżki rzucają urok i znikają wielki wóz mruga figlarnie posrebrzając twarz przytulonej do mnie żony wciąż jesteśmy przyjaciółmi z nadzieją rozglądamy się za kwiatem paproci 24-30 VI 2014