znikanie

jestem chwilą która przemija pozostały już tylko mgnienia trochę złudzeń nadziei i wiary kilka westchnień i smutne spojrzenia jestem ciszą która odchodzi niczym jesień gdy zbliża się zima tak jak rankiem czyste powietrze z biegiem godzin powoli przemijam cieniem wstaję gdy wschodzi słońce i wieczorem kładę się cieniem tylko serce mocno łopocze jakby życie było więzieniem jestem chwilą i za chwilę zasnę snem z którego nikt się nie budzi duch już dawno upatrzył gwiazdę cichą gwiazdę dla cichych ludzi i odpłynę jak woda błyszcząca jak ulotne mgliste anioły jeszcze morze i zachód słońca potem w górę nad chmury sokoły jestem snem jednego spojrzenia małym ziarnkiem w klepsydrze czasu wkrótce przyjdzie dzień zapomnienia z błękitnego ciepłego atłasu Andrzej Iwanowicz, Wrocław 15.12.2023r