zawieszona

bosa brzegiem rzeki przedziera się przez krzaki woda ją woła lecz ona wybiera twardy grunt pod nogami uparcie twierdzi woda to nie mój świat brzeg milczy i rani obojętny woda odwrotnie lecz ona olewa wodę i przyjdzie taki czuas gdy rzekę skuje lód przez nieuwagę ją pokona zgasną tęczowki i zapłoną znicze na drugim brzegu