my

oddalone kroki wystukały melodię naszych wspólnych zabałaganionych marzeń. zapalniczka którą odpaliliśmy ten ogień gdzieś zagubiona w mojej kieszeni leży całkiem zapomniana na dnie. powiew słów które mówiły że coś będzie że coś jeszcze zostało, umknął wraz z wiatrem naszych krzyków. Ręka która trzymała w garści cały ten nieporządek poluzowała uścisk i upadła ostatna nadzieja na to kim byśmy byli my.