rozpad

Zabrane brutalnie z mojej krzyczącej głowy gołe słowa bezpieczeństwa rozpadły się gdzieś po drodze na schodach do wieży wspomnień zakazanych. Odbijają się od kamienia gdzieś utknęły na balustradzie i ześlizugują się w czarną dziurę w końcu coś je zniszczy uderzy je, obrazi. Może im będzie wstyd I nadzieja w końcu umarła pierwsza zanim serce poczuło impuls utopijnych dobranoc i dzień dobry.