Mój głos, zwinięty w kłębek

Dzielę się głosem – nabiera powoli waszej przestrzeni Najpierw trzeba posmakować mniejszych okienek na świat przymierzyć głos do właściwego rozmiaru zmarszczek na pościeli do pozostawionych w powietrzu znaków zapytania Dzielę się – a otwierająca się właśnie tożsamość tak intymnie rozdaje niepewne żądające pokory bieguny które bez przerwy zmieniają przyciąganie na barwę waszych strun głosowych Nie zrozumiem jak brzmi głos odmieniany na różne sposoby zwinięty w kłębek znaczeń – rozdziela bowiem tylko dobro i zło ukryte za wysokim C Tasuje się z czasem niebezpiecznie uchyla skrzypiące z wysiłku wargi by wreszcie odnaleźć spokój nauczyć się pokory Mój głos pierworodny – rozliczony z głosek rozkład milczenia