Bażant z innego wymiaru

Niemrawe, zimne słońce, słabo grzeje łąki. Rzucam zmrużonym okiem z brzęczącej skarbonki. Patrzę na łachy trawy wyniszczonej zimą, kamieniami przykryte i błotnistą śliną. Drzewa cieniem spowite, straszą konarami. Czekają na żar z nieba, który je omami. Wszystko wokół w wyblakłych, szarościach się pławi. I mam żal do wiosny, że się ze mną bawi. Wtem... Blask kolorów przyćmił, moje senne oczy. Gdy On- bażant spokojnie na mój zakręt wkroczył. Drepcze dumnie, spoziera, wcale się nie boi. Bo to przecież lordowi, z łąki nie przystoi. Barwy jego szaty, jak z bajki wyrwane. Tęczy rosą namokłe, błyskami nagrzane. Hipnotycznym wzrokiem, spogląda zza szyby, a ja mam wrażenie, że to jest na niby. Jeszcze te kolory, dech zapierające. Od brudu wiosennego, całkiem odstające. Wtedy w głowie mi dźwięczy, myśl niesamowita, że to bażant nie jest, lecz jakiś kosmita. Przybrał postać kuraka, bo łatwiej tak było, żeby jego bytności, NATO nie wykryło. Teraz stąpa po trawie i udaje Greka. A na końcu wszechświata, jego świta czeka. Inny wymiar dla niego, nie jest niczym nowym. Kiedy jest się kosmitą, zgoła zawodowym.