...

wracając zbieram kawałki ciebie tam w paprociach upuściłaś płaczącą husteczkę trochę dalej przy kamieniu koralik z niebieskiego szkła na niebie którego zapomniałaś budząc się w środku deszczu zakwitło słońce młode niedojrzałe a już gorącem zdmuchujące mgłę uniosłem je jak wszystko co znalazłem delikatne rozczepione wodą i światłem rozchuśtane pajęczyn zrzucających brzemię ranka przekładając to wszystko przez palce raz w dół raz w górę zbudowałem parasol z myśli pod którym wiem że droga ta nie ma końca