Autokratka

twoja nienawiść do ludzi i umiejętność ranienia odizolowała moje poczucie bezpieczeństwa wydrylowałaś słodkie słowa zalewając dziegciem każdą próbę zrozumienia prowadzonych rozmów zbyt szczere spojrzenia maślanymi oczami wykipiały jak przegrzane gwiazdy spadające tuż za hamakiem na którym uwielbiasz dojrzewać wówczas smakujesz jak poranek w raju który prócz kuszenia nie nasyca wygłodniałej wyobraźni pozostawiając ciała w dotyku wiatru i życzeń do których spełnienia nie może dojść z osobna pamięć wybiórcza dokonuje weryfikacji rozdziela fragmenty na elementy mini obrazy zapamiętywanie ich graniczy z bólem powtórzeń ściekających na dno posmaku jaki pozostaje w niekończących się pytaniach wywołane odpowiedzią przemyślenia ciągle czekają a ty spokojnie leżysz w bezsenności szukając snu między rzęsami oszronionymi niedospaną nocą i tylko z drzewami potrafisz rozmawiać nie widząc że jestem obok wsłuchany myśli zaczarowany dziecięcą naiwnością czemu więc pragnę skoro nie muszę cierpieniem łatać dziury po gwiazdach których kruchość mierzyliśmy głębokością odczuć samo destrukcji i co mnie tak bardzo pociąga w słowach nasączonych złośliwością skierowaną do uczuć z tak wielką łatwością przebijasz kolejną ...moją iluzję