dekalog zapomnianego mężczyzny

rozpocząć rozmowę głos zniżając w niskie tony przybliżać się coraz bardziej spowalniać słowa słuchać oddechu w którym serce nadaje rytmu dłonią i podnieceniu dotknąć nadgarstka najdelikatniej w pokorze by móc ustami po ramionach dotrzeć bliżej warg powiek tam całować szepcząc pieścić włosy przelewając je między palcami a potem uszy żeby kobiecie przyjemność sprawić zataczać koła wokół piersi dążyć do nich jak by były szczytami na które wkroczyć można patrząc jedynie w oczy spaść nisko do stóp i kciukiem masować każdy zmysł aby nie pominąć żadnego jakby odrębnym był fragmentem ciała czekać na pozwolenie padając na kolana palcami drobić ścieżkę w krągłościach ud stamtąd już niedaleko do krainy snów z której nie pamięta się nic oprócz niekończącej się przyjemności bycia w kobiecości