Oni

samotne kobiety siedzą w kawiarenkach jedzą ciastka posypane smutkiem słodyczą nadrabiając wszystko co nie dało im życie najczęściej milczą wsłuchane w muzykę czytając wiersze przeżywają miłość ulotną chwilą są po drugiej stronie z bohaterem nocy samotni mężczyźni przesiadują po knajpach dzieląc się sobą w kolejkach procentami głuszą samotność zdmuchując przelaną pianę spowiadają żale w barmańskie oczy szukając zrozumienia na dnie szklanek ulotną chwilą są po drugiej stronie bohaterami nocy samotna owa samotny ów nad ranem wracają napotkani spuszczają zawstydzone głowy przed sobą nigdy nie znani przed światem zawsze otwarci na oścież ona niezrozumiana on zdruzgotany w kieszeniach szukają kluczy M1 odtworzy spojrzenia kiedy każde z nich w codzienność powróci