Raj (Tylko ty)

zamknęłam oczy nadsłuchiwałam wbijane zęby kruszyły jabłka spływające krople słodziły wargi trucizna opadała kroplami wprost na przyległe do podłogi nieba chmury czarniały mury niedostępne upadłym aniołom kuszenie gdzieś echem jeszcze niesione mdliło nadmiarem niedopowiedzianego słowa wlokąc potępionych dźwigało zwycięstwo zostawiając porzuconą koronę wiatrem błękit Bóg poruszył ogniem zaczął palić robaczywe drzewostany z mozołem włóczęgi szedł przodem a za nim anioły w białej litanii piórami zgarniały liście tlących się jabłoni zapach popiołu w piołun zamieniony wymazywał imiona niedoszłego męża dla niedoszłej żony tak znikał Raj i testament potępionych wrota otwarte pozwoliły uciec opaść z potopem w niepewność ludzką gdzie dzieci wygnane ślepną wybierają wolą kolor piór zbierając pestki marzą o sadach w którym wiosennym zapachem roi się od pszczół a nie skażonych kwiatów przebudzona nie poznaję Adama czy on za mną spadł ?