Rozstaje

mogła byś czasami spojrzeć inaczej z wierzchołka Jakubowej drabiny na sprawy przyziemne firanki to nie zasłona przed światem szczególnie gdy okna otwarte w przestrzeń zaciągają powietrze zamieszać zupę w przeciwną stronę z obierek upleść kokardki takie nasze rodzinne spaghetti domowej restauracji po którym smak zamiast milczenia wypełniałby półmiski godowej kolacji ręce wyciągnąć przed siebie zamieniać dzień w przebywanie zaś nocą kochać inaczej niż zwyczajnie schodząc w dół po schodach udawać że grawitacja zaspała spadać na moje ramiona siłą kobiecego ciała założyć sukienkę tą z przed paru laty tak cudnie leżała na piersiach i biodrach zostawić ramiączko niech opada drugie też bo jedno za mało żeby ramiona całować zgłodniałymi ustami ty jednak wolisz ripostami dzielić łoże szarymi argumentami co najgorsze zlepiać w codzienną destrukcję zbyt wysokie mury zbudowaliśmy chińskim rozpędem może faktycznie na wczoraj załóż sukienkę bym mógł wrócił na łono które kiedyś mnie rodziło wówczas zatrzymam czas żeby to co się wydarzyło nie zdarzyło się nigdy po za tobą której wypowiadam jutrzejszą miłość