Zapiecek

zanim zaczniemy się kochać porozmawiajmy o rzeczach banalnych i oczywistych jesteśmy we dwoje zupełnie nadzy takie ludzkie nadzieje siedzące przy gorącym piecu coś w nas topnieje to przyzwyczajenia zarażone czasem w zamachu kołem doświadczenia pozornie słodkim na końcach języków zdrętwiałych od chili jest coś jeszcze to chleb rośnie nim nakarmimy nasze dzieci w przygarbionych zdjęciach na bujanym fotelu wśród kwiatów i pajęczyny trudno wypowiedzieć jeszcze trudniej zrozumieć człowieka potrafi zabić albo obdarzyć pierwotnym słowem czyż nie jest przyjemniej kiedy się nie kłócimy a rzucanie przymiotnikami między rzeczowniki zanika jak ucieczka wzrokiem kłamcy przemilczającego prawdę po co ? nosić stare szaty kiedy nowe wiszą tuż nieopodal niech wstanie słońce które nie zaśnie przecież nie wierzymy że istnieje koniec i niech tak zostanie czary nie prysną kiedy o nie zadbamy powiedz jak pokazać innym że można żyć uczciwie w chwili kiedy musimy się chować przed światem ludzkie wytyki bolą niezasadnie głęboko półprawdą kąsają a ja po nadgarstku tyczę drogę do nieba odgarniam włosy i widzę uległość uczuć ma taką siłę w powiększonych źrenicach szczero-niebieskich otwartych na oścież okna i ptaki synonimy wolności łączą je oczy chodźmy się kochać niebanalnie bo nie wytrzymam słuchając twojego głosu koleją rzeczy jedziemy razem i razem wysiądźmy na stacji masz taki uśmiech wpadający w dołki z rozsądku nie może być miłości ze szczerości naradza się wszystko jutro będziemy daleko obiecuję że za siedmioma górami za siódmą rzeką będzie jak w bajce w której wszystko może się zdarzyć uwielbiam jak szepczesz kiedy inni krzyczą