Pliszczyn Zbudzeni popołudniowym ciepłym deszczem patrzyli na siebie, deszcz się wzmagał a plaża pustoszała, byli teraz w tej samej jej części z której weszli do wody. Jednak tak jak deszcz się niespodziewanie zaczął tak teraz…

Szkoda poranków letnich na wierszy pisanie, wieczorów chłodnych, wietrznych i nocy całkiem czarnych. Gorących przedpołudni, burzy co naszła znikąd, mgieł gęstych a ułudnych, zorzy zbłąkanej, lichej. Lecz usta wtedy sam…

Wymyśliłem cię w dziurawych skarpetach, nie za starą i nie za młodą, w sukni zwiewnej wzorzystej w bukiety i niemodnej. O blond włosach, do ramion, do piersi, o spojrzeniu choć śmiałym, niewinnym -tłoczny azyl dla zbłąkany…

Nie brońcie puszczać latawców w słoneczny dzień, trochę wietrzny, nie brońcie puszczać latawców, tych zwykłych i tych bajecznych. Nie brońcie puszczać latawców, gdy deszcz zastuka o szyby, nie brońcie puszczać latawców z…

Chciałam łąkom zostawić apaszkę, za beztroskę, za dotyk kochanka, za konwalię i zapach rumianków. Nim podarli w imię cnoty i prawdy. Nim powiedli między gniazda niczyje, –sale bólu– Chciałam pobiec, noc przetańczyć…

Wicher już ucichł, wiatr po łąkach wieje, wchodzi do domostw, zagląda przez okna, łomoce przy tym uparcie, szalenie, przynosi kwiaty, łopian i tęsknotę. Lecz podać nie chce a u progu rzuca, za to spogląda jak gdyby z przyga…

Po szarym niebie wicher gnał, zmęczone lotem ptaki, jakby ukarać czemuś chciał za morze win nijakich. A gdy dopędził targnął precz, we wszystkie strony świata, one upadły w gąszczu drzew w sercu złamanych kwiatów. I wt…

Ileż wyrwanych z ziemi drzew w imię cywilizacji, zmielonych w trocinowy stos z chciwości z darma racji. Ile już pokrył beton dróg, ile zburzono domów, ileż bajkowych pięknych miejsc asfaltem wyłożono. Lecz jakby próżny…

Ludzki odruch to nie resuscytacja. - Chłodne słowo. Kto zapomniał wypuścić gołębie. Ciepło w terminologii kradną bezwiednie. Uśmiech zaplanowany na popołudnie z recyklingu. Komputer nieomylnie wyliczy ile trwać pow…

Poecie trudno jest po ziemi chodzić, chociaż ją kocha, wielbi i szanuje, odleci ku gwiazdom patrząc w światów słodycz, łzę zabłąkaną po drodze scałuje. Pod mgławicami wiersz odnajdzie lichy, niby modlitwę dawno zapomnianą,…

W szafliku kąpiel dawno niemodna, ktoś łzę uronił, ktoś pożałował, miła jest nawet gdy woda chłodna, odkryją gesty, odkryją słowa. Opowie słowik rannym śpiewaniem i chociaż dumny, wstydliwie sfrunie, jakby się śpieszył do…

Potargaj mą suknię na polu pszenicy, tam nikt nas nie dojrzy, tam nikt nie usłyszy i zdejmij powoli, bo jakże tak chodzić a przytul tak mocno bym czuła tę słodycz. Powietrze bezkresne się stanie i gęste a palce łakome w węd…