Znów ktoś przystanął, biorąc cię za dzieło, jakby przed chwilą w kamieniu wykute, lecz zanim świerszcze ostatnie usnęły, patrzyłem w oczy twoje tęskne smutne. I choć ukradkiem, to na mnie spojrzałaś, a z twoich ramion gołębie wzleciały, powoli wzrokiem je odprowadzałaś, w kłębiasty obłok jakby żółto biały. Spojrzałaś na mnie inaczej, z przyganą, wzrok był pragnienia słodko-gorzkim echem odwróciłaś się w szmer traw zasłuchana, pieszcząc źdźbeł kilka, ustami, oddechem. Ja zaś wiedziałem że za chwilę wstaniesz, jeziorne brzegi połączysz wieczorem, na bosych stopach piasek pozostanie, a twarzy musną roztańczone zioła. I na ramionach obydwa gołębie, obłok je chwilę jedną krył na niebie, lecz jeśli smutno kiedyś tobie będzie, niech trochę wzlecą, niech znów ujrzę ciebie.