Tadeuszowi Kościuszce i Bohaterom Insurekcji Kościuszkowskiej

Trwał o Wolności piękny sen,
w wiosenną chłodną noc,
nie mógł go z powiek zetrzeć dzień,
nie mógł go okryć mrok.

Gniady koń Naczelnika niósł,
i na jałumużny sakwę,
Hart Ducha po wsiach, miastach rósł,
i kwiaty, polne kwiaty.

Dumnie Zygmunta rozbrzmiał Dzwon,
drozd na gałązce siadał,
wzniesiona w górę prawa dłoń
Kościuszko przysięgę składał.

A wokół niego Polski Lud,
to serc rozbłyskał płomień,
pragnęli by się ziścił cud,
choć łzy płynęły słone.

Krakowski Rynku, wiesz że w Nas,
i Miłość jest i Wiara,
Białego Orła Duma, Blask,
na ustach Pieśń Prastara.

I zaraz rozbrzmiał stali chrzęst
już szli na Racławice,
a w oczach nieśli piękny sen,
szept łąk i szum strumyków.

Rozległ się wokół armat huk,
Salw Artylerii Polskiej
to Kosynierzy biegną już,
wspierani przez Piechotę.

A Wojciech Bartosz czapkę zdjął,
na wrogie spojrzał działo
w dymiące jeszcze wetknął ją
i otarł pot sukmaną.

Krakowski Rynku w nas te dni,
Poświęceń pełne, Chwały,
a na poliku łza co lśni,
Lechicki Szept Kurhanów.