Boisz sie nieuniknionego Dopóki nie nadejdzie Wywola jak ucznia do tablicy Na baczność Z grozą Każe stanąć Przed sobą I co począć? Gdy uciec nie ma dokąd? Przeszłości drzwi zamkniete. Barykady nie do przeskoczenia Tylko…

Jeden dzień co zmienia życie Jedna chwila co zmienia losy świata I czasem właśnie ta sekunda niesie w swoich dłoniach nową przyszłość Cowystrzelona niczym strzała przecina powietrze decyzją przemyślaną nieprzemyślaną…

Żałoba jak ulewa musi minąć. Ale te fale deszczu raz od wschodu Raz od zachodu na skos falami Takie nieustępliwe. I niebo zaciągnięte Zewsząd szarzyzna. I w tej chwili jakby Nie do wyobrażenia Żeby słońce mogło jesz…

Gruzowisko powoli się staje Powoli Stosy dusz, Jak zeschnięta ryba Leżą w kącie powykręcane Powoli Ruiny ciał W których jakiś kształt Może jeszcze dycha Powoli Czułe serca jako skamieliny Znalezione, nie szukane…

Rozpłakać się rzewnie Gdy w sercu za dużo się dzieje Gdy świat w swej nieprzyjaźni Nie chce odejść w zapomnienie Gdy zły człowiek Chwast przed nami wciąż sieje To dla ciała i duszy Modlitwa Łza I smutek I tak są lepsze…

Zła intencja Nie do uchwycenia Jak powietrza w rękę nie chwycisz. Ale serce wrażliwe jak duchowe płuco Wyczuje fałsz subtelny. Bo fundament przeżarty zazdrością Skrywa swoją tajemnice. Niby oczy przychylne Lecz wnętrzn…

Kiedyś wrócisz z drogi Spóźniony i niespóźniony A z pustych drzwi chłodem zionąc będzie Deszcz co już spłynął Z martwych okiennic Szkliste wspomnienie Pozostawił po sobie na szybie I ten cień Co kiedyś słońcu Z radością…

Ta śmierć Bezszelestnie przychodzi I bezszelestnie odchodzi Jak wiatr delikatny ze wschodu Co od początku Zniecierpliwony pcha słońce przed siebie Aby już zaszło.... I jak morze płytki oddech zabiera Niosąc go…

Śmierć nie potrzebuje Długich wstępów Zapowiedzi Wzniosłych przemów Tylko tej zdradliwej chwili I ten moment Co jak grom Co jasnego nieba spadl I już zniknął I już przepadł Po nim ślad...

Wiatr wyłamał Parę drzew Skrócił żywot Zanikł śpiew Rozdarł myśli Które gdzieś Chciały swoje Miejsce mieć I porzucił Bóg wie gdzie Skryte aż Na sądny dzień.

Uciemiężeni Co uciemiężonymi nie są Ale chcą aby ich tak widziec Bo rolę ofiary latwiej przyjąć niż role kata. I walkę klas pod zjełaczałym duchem niosą I poniosą Do ostatniego zdrowego kamienia Może krwią prawdziwą D…

Żal za "przemijającym" Co tak prosto odchodzi Jakby wraz z wiatrem pędzącym gdzieś naprzód I przeszłość jeszcze bardziej przeszła Z odległością coraz mniej emocjonalną I już nic na wyciągniecie ręki Chyba że stare zdje…