zamknięto wyjście z tunelu przewracam oczyma w mroku nie ma tam iskry żadnego światła grobowa aura wszędzie wokół podobno kiedyś było światło i wyciągano po nie ręce lecz dzisiaj nie ma znikło nagle i się nie zjawi nigdy…

umieram przedwcześnie duchowo jak bez pestek czereśnie już nie narodzę się na nowo rozbieram się do naga do rdzenia tam bowiem czeka na mnie waga i pewien młynek do mielenia lecz kiedyś umrze również ciało bez duszy…

wszystko co o mnie świadczy łuszczy się jak naskórek cnota choruje na świerzb egzema dotknęła prawość wszystko czym kiedyś byłem to czym nigdy nie będę starte zostanie w żarnach mąka na nowy chleb i nawet plewy tuż obo…

jest w życiu taka samotność która nie siedzi w zimnym pokoju nie szuka miłości na skrzyżowaniach ona się właśnie z życia wyłania na tym ostatnim w życiu postoju nie pije wina ze swym odbiciem ani nie szuka bezludnej głuszy…

noc włóczyła się do rana spała na wąskiej ławce zestresowana wiedziała że gdy przyjdzie ranek gwiazdy zostaną znów zabrane dzień spacerował do wieczora lecz tamten zawsze go zaskoczy ma to w zwyczaju nie od wczoraj i wte…

w końcu złapałem życie po tylu latach łowów spłoszone gonitwą wystraszone hukiem prochu uciekało zdyszane w popłochu w końcu się udało samo wpadło w moje ręce za zakrętem w dobrze znanej mi alejce i złapałem je za mocn…

w ciemnym kącie leżą plany obietnica lepszych dni obraz krwią namalowany na nim ogień wciąż się tli w ciemnym kącie leżą szkice nie dokończył ktoś tej twarzy teraz zerka pustym licem o perfekcji wiecznie marzy w ciemny…

teraz wiem co znaczy żyć być częścią czyjegoś wszechświata dziś to właśnie zrozumiałem choć zajęło mi to lata już nie oddam tego życia i nie zwrócę ciebie światu ukazałaś mi ogrody uczyniłaś łoże z kwiatów jednak czuję…

połykam sen jak hydroxyzynę może w końcu zacznie działać dzień już mnie nie osaczy świetlistymi neonami zdejmuję zarysowane okulary zasuwam powieki piekących oczu i maluję ludzi w kolorach bez czarnego tła i szarych zakrę…

daj znać kiedy w końcu stanę się człowiekiem na razie wyglądam zza szyby terrarium rozdzieram szaty świętych na placu Nerona ukaż znak kiedy ujrzysz to co ludzkie nadal tworzę własne przeciwciała chodzę w ciężkich butach…

spójrz na koniec z perspektywy końca kiedy nie ma już kroków naprzód a tył zwija się za tobą jak czerwony dywan może dowiesz się wreszcie czegoś o teraz nauczysz ostatecznie stąpać po wodzie gładzić obłoki tam na wysokościa…

wciąż nie mam dosyć srogich zim i pięknych wiosen choć od wielu lat samotnie własny krzyż przez życie niosę znów chcę poczuć letnią bryzę trzymać w dłoniach liść jesieni może wraz z następną wiosną ta tułaczka się odmien…