O brzasku wpadać w melancholię kiedy świdry dnia wiercą chochliki nocy śmieją się lodowatość płynie na granicy we mnie samo ciepło mikrofali - bułeczką jestem - podgrzaną na talerzu jesieni…
dana
W serwisie od 2007
ile guzików by pozapinać nieszczęścia potem owerlokiem rany pozszywać przy zapamiętaniu odsączać zwątpienia ile przyszyć do bluzki w godzinie prawdy wyzwolić uśmiech datą w szkle zadumy gdzieś w grudzie ziemi…
czytaj mnie słońcem maluj obłokami obraz nakreślisz jednym pociągnięciem w galerii dwie kreski błękit zamykają ktoś z tłumu rzucił to wielka abstarkcja za filarem cienie przeszłością złączone stare obrazy…
pod wietrznym pręgierzem stała dziś noc wiatru baty trzaskały z siłą ponad poobijane ściany drzewa w bólu poskręcane płaczące chodniki rozrastał się z miasta drżącą ulicą biczując las po trasie gniazda…
czekam na fali świadoma burzy z zamkniętą dłonią tłumiąc emocje czekam jak flisak z zalaną tratwą gdzie towar o dno uderzył wczoraj czekam i wiem że wróci przypływ po słonych wargach zostaną wspomnienia…
skąd wypływasz tym pytanie od stuleci w pustkę gonisz i choć szarpie stale wiatr cienką strunę bez początku wierzysz w słońce przy zachodzie uśmiech chmury u stóp i taniec w czeluści za rogiem serca po upa…
dałeś mi motyw to więcej niż słońce plaża i samba to więcej niż ciepła dłoń poczekam na brzegu rozlewiska aż w toni drugiego zachodu przypłynie karpiem co złotą rybką się nazwie bo uwięzić marzenia głęb…
Publiczne komentarze autora
Autor nie ma jeszcze publicznych komentarzy.