Zanim zabierzemy się do pisania górnolotnych i quasi patetycznych utworów warto byłoby poćwiczyć warsztat, a do tego wyrobić sobie wyczucie gdzie jakie słowo pasuje. Bo momentami nie uzyskujesz niczego więcej oprócz groteski: Bąbolada + wrota = uśmiech na twarzy czytelnika, chyba czujesz o co mi chodzi? Poza tym w wielu miejscach popełniasz wręcz karygodny błąd - w tekście są liczne powtórzenia, które anaforą na pewno nie są!!!!!!! Poza tym, doczytać się można powtórzeń stricte znaczeniowych. Po co mówisz drugi raz coś, co czytelnik już wie? Jedną z ważniejszych zasad współczesnej (i nie tylko współczesnej) poezji jest unikanie inwersji! Tekst o wiele lepiej się czyta bez przestawień i nie zyskuje on groteskowego wręcz patosu. Pozdrawiam

Wierszyk rymowanka idealnie nadająca się do kartki walentynkowej (o paradoksie!). Niestety poezji w tym nie ma. Nie ma Ajschylosa tragarza, Sofoklesa drwala. Nie ma wersu, który by wzniósł czytelnika gdzieś w górę by rzucić nim o ziemię.

Co do przywiązania do "dzieci" każdemu piszącemu jest znane to uczucie :P Dlatego zaleca się, publikować tekst dopiero wtedy, kiedy prawie się o nim zapomni... przeczyta się go jeszcze raz po dłuższym czasie i wtedy "dzieci" nie są już tak bliskie :)

kiedy brak tytułu, zapisujemy w tytule objęte w nawias trzy kropki i pierwszy wers tekstu: (*** pierwszy wers). Na słowa: bezczas, deszcz oddechu odpowiem tylko: nihil novi. Koncepcja dobra, podoba mi się "wrogie tykanie zegara" i "symfonia serca". nie mogę też oprzeć się wrażeniu, że jest odrobinę przegadane.. ale gdzie - tego nie wiem i czy nie brzmiałoby lepiej "zagłuszę symfonią serca/ wszystkie zmiany świata" ?

"abcdefghijklmnoprstuvxyz" będzie niezłym wyzwaniem dla recytujących Twój wiersz :) Wprowadzasz nastrój, a to się ceni. Niestety pointa totalnie spłaszczona - nie ma żadnego zaskoczenia, ani błysku w oku czytelnika, czy wstrzymania oddechu - proponowałabym zmienić bo tekst jest na prawdę dobry.

Trafne, bolesne; wyciąga z ciemnych ulic brudy i rzuca czytelnikowi w twarz. Pointa dobra (choć ja skończyłabym na "dzisiaj znowu wstydzi się nagości" bo to najmocniejszy wers tekstu, generalnie to pointa powinna być najsilniej uderzająca) i ogólnie wiersz jest dobrze skonstruowany, ale środek leży. Słowa w pewnych miejscach wywołują dysonas - na przykład disneyland czy w ogóle "zagryzione do krwi botoksy" ...

Strzelasz z działa do celu, którego nawet nie ruszyłaś patykiem! Wywołujesz Platona, Erosa, jeszcze mi tu brak Ajschylosa, Sofoklesa i Eurypidesa, a ich imiona są tak ciężkie, że po przeczytaniu tekstu pamięta się tylko o nich. P.S Zawsze warto :)