wiatr rwie strumień płynących myśli roje liter zmienia w wyrazy niby klangor klucza żurawi szybujemy na skrzydłach fantazji unosimy się w zamyśleniu ty nad wodą ja u szczytu góry twoja postać to zwiewna rusałka ja robaki…

alejka w parku cała w ptasich odchodach przede mną przyszłość

mój dom spokojny w nim śnię tuż przed i zaraz po wszystkiego uczę się poza nim

chciałem jej tyle powiedzieć milczeliśmy oboje próbując zatrzymać czas pomiędzy dłonią a dłonią wielka jest pustka a im większa tym więcej tęsknimy

gdy otwierała oczy sen tonął pośrodku nocy w blasku gwiazd w morzu ognia pragnień zapalał się i płonął szary świat ginął cały dym wił się aż do nieba

okrutnie był przepracowany odruch wkładania lewą ręką położonych na blacie banknotów do lewej kieszeni zadziałał w nim z automatu

d upa zc huja zeskoczyła na nim bardzo się wzbudziła gdy obciekła to się wściekła i o gwałt go oskarżyła

przepłynęłam przez białe płótno [...] uderzyły o ziemię perły rozsypały się wyszeptanych modlitw słowa [...] po stokroć w myślach tej nocy i każdej minionej wypowiadanych kiedy byłam sama [...] uroniłeś mnie całą…

od początku do końca chwyt poniżej pasa ściskający za gardło ;-P

,,gdy otwierała oczy sen tonął pośrodku nocy w blasku gwiazd w morzu ognia pragnień zapalał się tonął płonął szary świat ginął cały dym wił się do potąd" kiedy tworzyliśmy wiersze białe jak śniegi rozkładała karty rzu…

kiedy tworzyliśmy wiersze białe jak śniegi rozkładała karty rzucała kilka słów i wprowadzała w nie pióro czasem to były westchnienia gdzieś ponad a może wstecz gdy otwierała oczy stawał się dzień sen tonął poś…

nawarzyła piwa oczy spuszczone włosy rozwichrzyła a morze wiatr