leżę naga przy tobie bezwonna jak uschnięty kwiat żółtawo-różowa jak zachodzące słońce niewidzialna jak wiatr
lex
W serwisie od 2007
śnieżna ogarnęła mnie zimnem samotność pod oknem czarnym srebrny księżyc leży teraz niemych ust już sinych kruchość czuję w matowym świetle kuszącego nagość poranka płynę otwartym morzem w rozkoszne cierpień wzniosłości…
bierzesz nóż do cięcia wołowiny i kroisz me ciało w podłużne pasy rozłupując tasakiem kości nie czujesz winy upodabniasz się przecież tylko do masy językiem wodzisz po krwawym ostrzu noża jakże współgrają te dwa metal…
ja się was boję gdy wchodzicie mi w drogę bez pukania gdy przez prześwit w drzwiach na którym zawisł księżyc rozciągnięty do granic możliwości widzę was, gdy światłopalnie rozpoczynacie w przedpokoju gdy bez butów…
Publiczne komentarze autora
Autor nie ma jeszcze publicznych komentarzy.