ktoś delikatnie zapukał do drzwi mojego serca otworzyłam nawet uśmiech wyszedł ze starej szafy ciekawość go zjadała kto tam? na progu nie było nikogo tylko okruchy szczęścia tańczyły z wiatrem i miłość w…

niebo szeroko otwiera ramiona na dłoniach ukrywam zapach Boga na dnie serca garść wczorajszej miłości i resztki nadziei z obiadu wszystko ma swój czas amen przyjdź i zostań na zawsze

zasypiają myśli i słowa tylko marzenia nie chcą zasnąć dostają skrzydeł żyją na swój rachunek nie boją się czarnych dłoni nocy piszą wiersz o miłości

cierpliwie zbierasz połamane kawałki mojej miłości cerujesz codzienność na strychu chowasz wspomnienia wyciągasz z szafy stare rysunki gdzie spało jeszcze szczęście dużo pracy masz mamo a to przecież moje życie…

bezdomna miłość mamy lekarstwem na poranki i wieczory życia zamknięta w białych włosach zmęczonych dłoniach i łzach zmieszanych ze szczęściem mamo jesteś niebem dla mojej głowy pełnej skrzydlatych marzeń łąk…

śmiejące się łzy usta dłonie szczęśliwe dzisiaj zrobię wszystko co zechcesz nawet gdybyś prosił o nic zrobię dam ci ciszę i święty spokój

biedne są te zółte kaczeńce kradną słońce by choć na chwilę ubrać się w miłość wszyscy mówią tylko o zdradach ukrytych między kruchymi płatkami a one? szczęśliwe z rozanielonymi główkami wpatrują się w niebo…

rozwiązałam worek szczęścia oj się posypało już nie muszę błąkać się samotnie między ludźmi i pośród wierszy szukać pocieszenia nawet stare psisko czeka że sie z nim podzielę oblizuje się na myśl o szczęściu obu…

spijam zapach szczęścia z twoich dłoni nie odchodź poczekaj dam ci jeszcze małą łzę byś o mnie nie zapomniał

zakochany wielbłąd przechodzi przez ucho igielne szczęśliwy plotkuje z aniołami a ja? z kufrem wspomnień grzechami jak kamienie nie przecisnę się wracam trzeba trochę schudnąć

niebieskie ptaki malowane miłością motyle skrzydlate marzenia i ważki z bagażem wspomnień nie boją się życia ja bym się z nimi zamieniła by spełnić to co niemożliwe może kiedyś...

wczorajszy wiersz o miłości wciśniety w kąt dzisiaj nabiera blasku oddycha rozpycha się próbuje zagarnąć niebo wpada między codzienną szarość i czeka na kogoś kto wskaże mu drogę do serca

puste ściany dom bez drzwi z wielkim oknem na miłość serce w skrzypiącym fotelu ceruje stare dobre czasy w kącie okruchy marzeń patrz wyrastają im skrzydła odlatują serce znowu się uśmiecha

dużo szczęścia we mnie rano przeglądam się w rosie wtulonej w ramiona trawy w południe zniżam niebo by w nim się obejrzeć czekam na wieczór by uśpić samotność wtedy lustrem staje się twoja łza

garść szczęścia i modlitwa na ciepłej dłoni koją smutek wniebowzięta miłość spada deszczem obrażona wiara nie chce zakwitnąć dlaczego? zimny potok słów za wiersze w porę i nie w porę przepraszam

puste ulice samotność skulona za rogiem marzy o gwiazdach noc kradnie oddech życia tylko tęsknota hula szarpiąc cierpliwie struny harfy tak rodzi się muzyka i miłość wychodzi z cienia chowam ją na potem

miłość jak kwiat otulony wiatrem zakwita tylko w snach dobranoc

przerwałam ostatnią nitkę samotności już nie jestem marionetką na usługach tęsknot i niespełnionych marzeń oddycham życiem zapajeczyniona miłość rozkwita

niemy film o życiu tęsknota na liściu pragnień cień wiary wzdychający o cud białe dłonie w zatłoczonej kolejce po szczęście miłość

na skrzydłach motyla ponad tobą lecę maluję kolorami nieba ukryte pragnienia przysiadam na chwilę w samotni serca by odpocząć przede mną jeszcze długa droga