Księżyc

Liść z drzewa spada jesienny, okruch serca budzi kolejne dźwięki. Z oddali myśli, zbierane z pierwszą rosą porzucane nadzieje - przebierają się za Księżyc. Bo Księżyc ciepło otula, życie przerwane - na nowo, do światłej twarzy światłości - świetli, i swej drogi od wieków tej samej, na Ziemi przekłamanej, straż wierną trzyma. Podtrzymuje kruche życia w ciszy po Słońca pustce, i w poświacie tajemnic: czerwonym dachom, ulicom i latarniom, krokom na śniegu zostawianym, - księżycowy ścieli czyściec. Nie ogranicza słów dozwolonych, od praw fizyki zmian niezamierzonych. Definiuje znaczenie celu kroków, na ścieżkach brzemień ponowionych. W księżycowym życia rytmie, wiatr poskładał liście z drzew.