Przszyszła nocą do mnie Myśl, i zapukała nieśmiało w me oczy, na imię miała Nic a na sobie tylko ulotność, całun światła nagle przygasł zapatrzony, zadumiony. Oddech jej tak blisko mych ust złożony, zanika trud dnia i spraw niedokończonych próżno szukać stałego lądu codzienności ulic i szarych chodników tramwajów blaszanych po stalowych szynach koła toczących czy ludzkich głosów w tłumie wzburzonych Dni przemęczone odpływają jak złe sny, Wysiłki przegrzane, wnoszą się ku górze Poprosiłem by na Noc została, nawet łóżko pościeliłem. Jak na Śięta porządki uczyniłem i uschniętą podlałem paprotkę. I znikła, jak zawsze... może jutro na dłużej zostanie.