Nie wiń mnie za zło świata, nie ja o nie prosiłam. Nie jestem lalką, którą ciągnie się za sznurki, ni książką, którą odstawiasz na półkę przeczytawszy tylko jej tytuł. Zamykam drzwi do swego istnienia, zatrzaskując kłódkę na skoblu myśli i uczuć, wyrzucam daleko za siebie klucz. Może kiedyś znajdzie go ktoś, lecz dziś i tak nie rozumie mnie nikt. Niespiesznym krokiem podążam przed siebie, niosąc własne marzenia. Mijają mnie smutne ludzkie kukły, nie widzące nic poza złudą. A ja…, nie chcę być jedną z nich, chcę być prawdziwym człowiekiem. 17.10.2012r.