Przemierzam drogę wśród wzgórz tak krętą, niczym zapisaną legend i mitów wstęgą. I biegnie ona jak maratończyk do niebios błękitu, by dotrzeć do bram „innego świata”. Moim oczom ukazuje się raj w całej swej okazałości, zadziwia, przytłacza i zapiera dech w piersi. Dostojeństwo, ogrom, piękno i… zupełna cisza. Tu nawet nie słychać szumu drzew; może są tak zadumane jak ci samotnicy, którzy modlitwy wznoszą za nas? Nie słychać brzęku monety rzuconej na pamiątkę przez ramię. Moje myśli przenika ukojenie- zupełnie inne niż do tej pory. To miejsce bardzo magiczne, przez wielu zwane Domem Boga… chyba najpiękniejsze miejsce na Ziemi to METEORY. 30.01.2005r.