Moje Mazury – piękne, lecz dla mnie piękniejsze, tak ciche, lecz radością wszelkiego życia głośne, tak czyste i prawie nie znane. Wydają się być obrazem ze snu. A jednak są, istnieją naprawdę. Tak namacalne, pachnące, grające. Powracam w tamte strony, by jak łabędzie i kormorany, ostatnie pożegnać dni lata. Aby razem z nimi, zerwać się do odlotu w nieznane i wrócić tu znów za rok. 28.08.2002r