Miasto fabryk, włókienników, tkaczy i innych rzemieślników. Niegdyś miasto pięknych kamienic, pałaców, parków i ulic. Tak dawno już nie tętni życiem, pełnym robotniczego gwaru. Moje miasto upada zmęczone pod ciężarem minionych wydarzeń i wielu trudnych lat. Moje miasto ginie, zmieniane w stertę kamieni i cegieł. Aż smutek serce ściska, gdy patrzę na odrapane, walące się ze starości mury obudowane szklano-stalową nudą. Z trudem próbuje dźwigać się do nierównej walki o siebie. Lecz czy podniesie się z kolan, czy znów podźwignie się z ruin? Tego już chyba nikt nie wie. To już nie jest moje dawne miasto - ziemia obiecana, tamto miasto umarło, jak ziemia zapomniana. 12.04.2013r.