Cichnie gwar w owocowych sadach a na pustym polu strach na wróble posmutniał dziwnie, bo dziś już z ptakami nie pogada. Tylko czasem wiatr w jego podartej zatańczy kapocie i pies jakiś obszczeka przez dziurę w płocie. To go nie drażni, nie bawi, nie smuci, tylko samotność starego stracha na wróble porusza. Tak aż chce być szarmancki, wsłuchany w deszczu smutne serenady, przed panną jesienną uchyla kapelusza. To już jesień, nie ma na to rady. 23.09.2004r.