Za starymi drzwiami, na których farby dawno już nie ma, mieszka tajemnica. Sprawia, że chcę ją odkryć, poznać. Na skrzypiących ze starości schodach, usiadło moje drugie ja. Ta mała dziewczynka z szeroko otwartymi ze zdumienia oczami. Przyglądam się jej z uśmiechem, gdy tak dziwi się światu wokół. Przez chwilę jeszcze patrzę jak w chmurze kurzu niknie to drugie inne ja. Tak bardzo się cieszę, że istnieją jeszcze te stare drzwi, a za nimi równie stare tajemnice. 02.2013r.