Przejdź do treści
Czytanie

Dla poety

Za długo wpatruję się w niebo
za dużo czytam poezji
truje mnie w czystej finezji
przywilej amnezji

Jeszcze trochę, a zginę
w papierach, słowach i czynach
w manierach tak gdy po winie
nie jeden ogarnął nas nieład

Abstrakcji niechybna śmierci
możliwość niemożliwego
upatruje w tobie jednej części
elementu doskonałego

W mojej sypialni jak pudło
obijam się o ściany
jakby przed ślubem sukno
skrywa tajemnice alkowy

Twoje zadziorne spojrzenie
spod poduszek, pierza i cieni
w nim wypatruje
nadchodzącej nadziei

Kim jesteś w dalekiej drodze
kamieniem, owocem?
Spójrz zanim obrócisz
zło w dobre moce

Za dużo czytam poezji
za długo wpatruję się w niebo
i nie wiem dlaczego
ach poeto, poeto!
43 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.