Ma w zielonych oczach trochę literek- Zazwyczaj ludzie zwą je marzeniami, Czasami parę kłujących kasztanów- nie mieści się między ludźmi i snami. Niekiedy znika w filiżance kawy, Czuje się wtedy bezradna i mała, Na nosie ma różowe okulary- Bez szkieł, żeby ten świat lepiej widziała. Między słowami - zasmuci się czasem, Popłacze gdzieś w kącie cichymi łzami, Gubi żale, jak drzewo suche liście- Szuka ideału między mężczyznami. Nuci pod nosem miłosne piosenki- Bo jeśli kocha, to na śpiewną nutę, Radość ma w sobie. Kim jest? O kim piszę? Mną, może tobą- zwyczajną kobietą.