Czasem wzgórza się jawią o świcie, stary jesion pośród miękkich traw, mgły białawe i szarosrebrzyste, dom drewniany i łagodny wiatr. Udeptana zakręca ścieżynka, pod próg wiedzie, kto otworzy drzwi to dostrzeże dziewczę przepiękne w szmaragdowej pościeli gdy śpi. Zbudzić można ją ciepłym oddechem, zbudzić można ją pieszczotą rąk, wtedy wstanie z uroczym uśmiechem i wyciągnie powabną swą dłoń. ***************************** Nikt nie dojrzy już wzgórz i jesionu, nikt nie dojrzy mgieł, srebrnych, białych, jedni tylko, jedni tylko oni, zapatrzeni w siebie, zakochani.