Stałaś się drzewkiem szczęścia a milczysz cień rzucając na Afrodytę czekasz otwarcia by dać początek a on w żywicy skąpany prośbę twą przypomina macosze ręce czując Za horyzontem czas łączył ich spojrzenia brudząc je niezauważalnie. Dotyk był smaczniejszy od ambrozji lecz spłynął purpurą i w miłki zmienił. Zapłakałyście obie. Powrócił ocierając zastygłe łzy z wyschniętych oczu.