Wyjrzał liść zza firanki. Pajęczyny Dostrzegł swych przyjaciół od wspólnych szumów. Podeptanych. Drzewo wstydliwie się zakrywało nim jednym, gdy wiatr wiał z zachodu, czekając na wiosnę. Nobliwe czuło wdzięczność do liścia. Nie było nagie. Pajęczyna ubliżała godności drzewa. Prześwitywaniem. Pająk zadrżał a drzewo wyrozumiale na niego spojrzało i uśmiechnęło się cierpliwie czekając wiosny z nim i liściem na swoim balkonie. Życzliwości