Słania się pióro pod ciężarem myśli, marnotrawienia krwi przelanej polskiej, na nic ofiary wam a sen by się ziścił, o kraju mlekiem i miodem płynącym. Jeszcze w krokusach słodkie pożegnanie i partyzanckie szybkie, miękkie kroki, gest niewidoczny, oczy zakochane, tęsknota z wiatrem tłukąca o okna. Wam złote misy solą staną w oku, matczyną krzywdą i nakryciem stołów, noc was ogarnie chłodnym, gęstym mrokiem, armatnią salwą, szarością popiołów. I upadniecie rozum w biegu tracąc, lecz nie kalając już świętości ziemi i nawet dziecię o was nie zapłacze, nie wspomną liście was żadnej jesieni.