Gdy świt spóźniony dłoń bladą wyciąga i sosna tańczy na wietrze wtedy w jezioro łąka się zmienia i nagie widać w nim dziewczę. A z wodorostów piana się wznosi, chłopięcą postać przybiera, szepczą nieśmiałe kropelki rosy ptactwo na chwilę zamiera. I już oboje w objęciach płyną, lekka unosi ich fala, z oczu w odmętach wzburzonych giną i wyłaniają znów dalej. Teraz na samym środku przystają, patrzą szczęśliwi na siebie i już całują i już kochają, w błękitnej toni jak w niebie. I już nadeszła mgła ciepła, gęsta z jeziorem całym ich skryła a gdy spływała to pod nią łąka mokra wciąż jeszcze tańczyła.