Zmęczony życiem starzec szedł, na nogach się słaniając, wędrował bardzo wiele dni, do domów drzwi pukając. Bohater dawnych wojen dni, co czas mu zmarszczki utkał, a w duszy jego wciąż mu gra, spełnienia cicha nutka. Zapukał starzec znów do drzwi, i choć mu otworzono, nie dostał do jedzenia nic, za płaszcz go wyrzucono. Poszedł więc dalej drogą swą, wciąż głodny i spragniony, i upadł gdzie strumyku nurt, tak bardzo był zmęczony. Leżał w strumyku wiele dni, strumyczną wodę pijał, tak cały tydzień minął mu, tak drugi tydzień mijał. Wtedy pomyślał że czas wyjść z strumycznej świętej wody, gdy spojrzał w strumyk jeszcze raz, dostrzegł że znów jest młodym. I tylko zdjął już stary płaszcz, co ciążył mu przez lata, i tylko pobiegł drogą – tam, na przywitanie świata.