Słońce

Zza białej chmury słońce wyjrzało i popatrzyło na ziemię, na gwiazdy-siostry, śpiące mglą skryte, na złoty księżyc gdy drzemie. Na wiatr co przysiadł między wzgórzami i raz coś mówił, raz słuchał, na park, aleję i zakochanych, na słowa czułe lecz kruche. A gdy spojrzało na małe dziecko, niewinne, radosne serce to zadziwione dostrzegło wtedy że samo nie jest gorętsze. I nim się pierwsze gwiazdy zbudziły, nim księżyc się zbudził na niebie to ono jeszcze długo patrzyło, na kogo tego nikt nie wie.