Smutek to malarz znakomity, kiedy rozbrzmiewa serca dzwon, jeszcze na ciepłym aksamicie maluje obraz gorzką łzą. A kiedy jednej jest za mało, oko jest całą gamą barw, sączy powoli, sączy śmiało, aby prawdziwy oddać żal. Aż ukończony w ramy wprawia, wiesza na ścianie głaszcząc świt, tylko nie mogą rozbrzmieć brawa, bo czasem arcydzieło drży.